หลังจากที่ผม Add คุณลงใน MSN ผมก็ไม่เคยได้ออนไลน์เลย
หลังจากที่พยายามจะออนไลน์เพื่อส่งไฟล์ให้คุณ
ผมยังคงเขียนเอนทรีเป็นปกติ และcheck mail
และ ใช้ชีวิตใน exteen ตามปกติ
วันนึง ผมเข้า inbox และ เห็น subj ว่า "สวัสดีนะคะ เฟค"
ผมก็ "งง" เล็กๆ ใจความรวม ๆ เป็นการบอกกล่าวอย่างเกรงใจ
ในเรื่องที่คุณให้ mail ของผมกับเพื่อนคนนึงของผม
ผม E-mail ตอบคุณกลับไปว่า ไม่ส่วนตัวอะไรครับ(อยากแจกด้วยซ้ำไปครับ ..)
ผมออนไลน์และได้คุยกับเพื่อนของผมแต่ผมไม่เจอคุณ
วันต่อมา ผมออนไลน์อีกครั้ง และคุณทักผม
ผมเลยมีโอกาสได้คุยกับคุณ ผมเป็นคนที่ค่อนข้างเงียบครับ ถ้าอยู่กับคนที่ไม่รู้จัก
ในตอนแรกเราจึง ไม่ค่อยได้คุยกันต่างคน ต่างเงียบ
จนกระทั่งคุณทักขึ้นมาประมาณว่าถ้าอยู่กับผม คงจะต้องอยู่กันแบบเงียบๆ
ว่าแล้ว คุณก็เริ่มคุย คุย คุยและคุย
ไม่น่าเชื่อว่า เราจะคุยกันได้เรื่อยๆ ผลัดกันเล่า เล่าโน่น..เล่านี่
คุณเป็นคนที่คุยเก่งมากครับ คุยเก่งกว่าที่ผมคิดเยอะเลยครับ
ซึ่งอาจจะเป็นเพราะผมเงียบก็ได้ คุณก็เลยต้องคุย
เพราะไม่งั้นเราคงต้องอยู่ในโลกเงียบๆ
ผมจำได้ว่าผมบอกคุณว่า...โชคดีที่เราคุยกันแบบยังไม่เห็นหน้า เพราะผมรู้สึกเขินมาก
เวลาคุยกับผู้หญิงโดยเฉพาะ ผู้หญิงน่ารักๆ ผมจะเงียบและยิ้มอย่างเดียว
และ จากการคุยกันก็ทำให้ผม ทราบว่า..ตึกที่คุณทำงานอยู่ใกล้ๆกับสวนลุม
วันนั้น ผมจะต้องไปหาเพื่อนที่แถวๆ ศรีนครินทร์ แล้วต้องนั่งรถผ่านตึกคุณ
อืม.. ผมแปลกใจ ที่ตลอดทางที่รถเคลื่อนไป
ผมนึกถึงแต่เรื่องราวที่คุณบอกเล่า สิ่งที่เราคุยกัน
และ ยิ้ม..อยู่ในใจ ผ่านดวงตา
Destiny-การเริ่มต้นของ Something about...
something about... part2 entry ที่หายไป
something about...(special) Part 1 คำถามบางคำถามของคุณ
edit @ 2006/03/09 11:20:20