สุขสันต์ วันวาเลนไทน์(ย้อนหลัง)นะครับ ทุกคน

เป็นอย่างไรบ้างครับ เมื่อวานมีความสุขกันดีหรือเปล่าครับ

สำหรับผม เมื่อวานเป็นวันที่ได้พบปะพูดคุยกับเพื่อนๆ มีความสุขครับ

แวบนึงผมคิดถึง เมย์-ซัง ครับ แล้วก็งึมงำ "กลางวันตื่นกลางคืนฝัน" ในลำคอ

เมย์เคยถามผมเมื่อวันที่เราเลิกกันว่า..จะรอเมย์จริงๆเหรอ

ผมจำได้ว่าวันนั้น..ผมไม่ได้ตอบ..เพราะ ผมไม่แน่ใจว่าจะรอ...ได้มั้ย

... ไม่รู้ทำไม คำถามนั้นดังขึ้นในสมองผมอีกครั้ง ...

เหมือนผมดำเนินชีวิตไปเรื่อยๆ สุขบ้าง เหงาบ้าง ตามประสาคนโสด

และไม่รู้ว่าเป็นอะไร คนรอบๆตัวผมพากันโสดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

และไม่อาทร ร้อนใจกับอาการโสดของตัวเอง(อยู่กันได้ไงก็ไม่รู้)

ผมคงเป็นคนขี้เหงาและขาดความอบอุ่น ก็เลยต้องการความรักมากเป็นพิเศษ

อาการต้องการความรัก...ของผมมันออกจะแปลกๆอยู่สักหน่อย

คือ ผมไม่ต้องการให้ใครมารักผม... จริงๆมันคงเป็นเพราะผมกลัวในลักษณะความรักที่เกิดขึ้น

แต่ผมอยากจะให้มันกับคนอื่นๆ กลัวการผูกมัดหรือเปล่าผมก็ไม่แน่ใจ(คงใช่มั้ง)

ผมถึงชอบทำตัวเป็นของสาธารณะอย่างทุกวันนี้

ผมคิดถึงเมย์ครับ เป็นอารมณ์คิดถึงแบบเรื่อยๆ

ผมอยากจะคุยนะ แต่ทุกครั้งที่คุยกัน ไม่รู้ทำไมมันถึงกลายเป็นเรื่องเลวร้ายทุกทีก็ไม่รู้

ผมเคยนึกเล่นๆว่าคงเป็นเพราะทัศนคติ "มองกันในแง่ร้าย"

การมองกันในแง่ร้าย กับ ความรัก มันเป็นคนละเรื่องโดยสิ้นเชิงจริงๆ

และนั่นคงเป็นสาเหตุที่เราคุยกันไม่เคยจบสักที

ผมไม่เข้าใจคุณเลยจริงๆ ว่าทำไม ผมถึงเป็นคนแบบนั้นในสายตาคุณไปได้ งงครับ

แต่วันนี้ก็เหมือนๆเดิม คิดถึง..ว่าคุณจะเป็นอย่างไรบ้างบนเส้นทางที่คุณเลือกเดินจากไป...

มีความสุขดีหรือเปล่า ไม่ว่าผมจะสุขหรือทุกข์ ผมก็ยังคิดถึงคุณเสมอนะ (อยากบอกคุณ)

สำหรับผมแล้ว ในความหมายของการเลิกกัน หมายถึงการยุติความสัมพันธ์ในลักษณะนั้น..ลง

(ไม่รู้จะอธิบายยังไง) แต่ความรักความห่วงใยที่เคยมีไม่ได้หมดหรือจบไปตามความสัมพันธ์

เมื่อเคยเป็นคนพิเศษอย่างไร เคยเป็นคนที่รักอย่างไร วันนี้มันก็ยังคงเป็นเช่นนั้น

..ไม่น้อยลง เพียงแค่เปลี่ยนรูปไป..

เหมือนผมจะเข้าใจในสิ่งที่คุณเป็นนะ ในวันนี้

ดีใจที่คุณเคย พยายามที่จะทำบางสิ่งเพื่อผม

ถ้าคุณบอกผมก่อน ผมคงจะบอกคุณว่าอย่าทำเลย

เพราะคุณทำมันไม่สำเร็จหรอก

แต่ในเมื่อคุณทำมันมาแล้ว ผมก็อยากขอบคุณ

ผมเข้าใจในสิ่งที่คุณคิดแล้วล่ะ เข้าใจว่าทำไมคุณถึงเดินจากไป

ผมไม่เคยโกรธคุณเลยนะ

แม้วันนี้ ความสัมพันธ์ของเรามันแย่มากๆ คือ เราเหมือนคนไม่รู้จักกันเลย

ไม่เป็นไรครับ...

ผมหวังว่าสักวันมันคงดีขึ้น แม้อาจจะไม่มีวันนั้นก็ตาม

ผมมีความรักครับ ตอนนี้ ความรักที่ทำให้อบอุ่นใจ ไม่กระวนกระวาย

เรื่อยๆครับ สิ่งที่ผมเป็นตอนนี้ อย่าถามนะครับว่ากับใคร

เพราะผมคงใส่ชื่อคนเหล่านั้นได้ไม่ครบหรอกครับ เพราะเยอะมากจริงๆ

มีความสุขกันมากๆนะครับ อยากให้ทุกคนมีความสุข

คิดถึงครับ คิดถึงทุกคนเหมือนเดิม เดี๋ยวตามไปเยี่ยมที่บลอกนะครับ