วันนี้ผมมาทำงานแต่เช้า...มาก ขณะที่กำลังพิมพ์อยู่ในตอนนี้ ฟ้ายังไม่สว่างเลย

ผมตื่นมาตอนประมาณตี 4 กว่าๆ นอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืดสักพักและพยายามคิดว่านี่มันกี่โมงแล้ว

นึกไม่ออก? เลยหยิบมือถือขึ้นมาดู ตี 4 .45ไม่เคยตื่นเช้าขนาดนี้มาก่อน ตกใจครับ... ตกใจมากๆ

เดินออกมาจากหอพัก ยามมองหน้าด้วยอาการฉงนครับ...ปกติถ้าไม่ 8 โมงไม่ออกครับ

งานเข้า 7.40 - 8.30 น. สายประจำ...

มานั่งดื่มชาร้อน...ข้างๆที่ทำงานอยู่พักนึง คิดไปพลาง... งานเยอะจัง

พักนี้ไม่มีเวลากินข้าว(อีกแล้ว) จริงๆจะกินมันก็ได้นั่นแหละ แ่ต่งานมันยังไม่เสร็จ

มันกินไม่ลงอะครับ อยากจะรีบทำให้มันเสร็จๆไป

ถ้ามีเวลาว่างหน่อยก็ทำบลอก แวะเยี่ยมบลอกเพื่อนๆ

เหมือนเป็นส่วนนึงของชีวิตไปแล้วนะ ว่าต้องได้เข้ามานะ

มาทำ มาดู ไม่ได้คอมเม้น อ่านก็ยังดีครับ พอไม่ได้เข้าก็เริ่มรู้สึกคิดถึงจริงๆจังๆ

รู้สึกจะลงแดง บางช่วงที่คนทำบลอกไม่ว่าง คือไม่มีคนอัพบลอก เหงามากครับ

ไม่ทราบนะครับ ว่าคนอื่นๆรู้สึกยังไง แต่ผมอยากจะบอกนะครับ ว่ารออ่านอยู่...เรื่อยๆนะครับ

อย่าหมดกำลังใจในการทำนะครับ...

ชีวิตพักนี้มีอยู่ไม่กี่เรื่องที่ต้องทำอยู่ไม่กี่เรื่องครับ

นอกจาก การทำงานปกติแล้ว ก็คือการใช้ชีวิตใน exteen อย่างที่บอกไป

ส่วนต่อมาก็คือ...

การเรียนเพิ่มเติมหล้งเลิกงานครับ (ผมเรียนซ่อมไฟฟ้ารถยนต์ที่สี่พระยาครับ)

จริงๆ ที่สารพัดช่างสี่พระยา มีการเปิดอบรมหลายหลักสูตร มากเลยนะครับ

ค่าเรียนถูกมากๆ ถ้าวิชาปกติ(นอกจากวิชาคอมพิวเตอร์)จะคิดชั่วโมงละบาทครับ

รวมๆแล้ว 3 เดือน 150 บาท + ค่าสมัครอีก 10 บาท รวมเป็น 160 ครับ (ถูกมากใช่มั้ยครับ)

แต่สำหรับคนที่สนใจ ดูรายละเอียดได้ที่นี่ครับ http://www.spy.ac.th

แต่รายละเอียดของรุ่นใหม่ยังไม่ได้ลง มีแต่รุ่นที่ผมกำลังเรียนอยู่

อาจารย์และเพื่อนที่เรียนด้วยกันที่สารพัดช่างน่ารักมากครับ

ทุกคนเอาจริงเอาจังกับการเรียนมากๆ

ช่วยกันเรียน ช่วยกันต่อและช่วยกันซ่อม เรียนรู้ไปพร้อมๆกัน

ผมสนุกมากๆกับการเรียนที่นี่ และสิ่งที่ดีที่สุด คือ

นอกจากจะได้ความรู้แล้ว ยังมีสิ่งดีๆเกิดขึ้นมากมายที่นี่ครับ

อย่างสุดท้าย ที่ขาดไม่ได้อีกอย่างนึงสำหรัับผม

ทำมาสักพักจนกลายเป็นส่วนนึงไปแล้ว

ก็คือการได้รอที่จะคุย กับใครบางคนใน MSN

แม้ว่า ผมจะไม่มีโอกาสที่จะคุยได้มากนัก(เท่าที่ใจอยากจะคุย)

แต่ถ้าผมว่าง แม้ว่าจะมีเวลาเพียงเล็กน้อย ผมก็อยากจะเข้าไปทักทายและบอกกับคุณว่า

"ถึงผมจะไม่มีเวลาคุยกับคุณ แต่ผมก็จะอยู่เป็นเพื่อนตรงนี้นะ"

สาเหตุเล็กๆ ที่ผมออน M ไว้ทั้งวัน บางทีวิ่่งไปวิ่งมา

ส่วนมากที่คุยไม่ได้ เพราะ ตัวไม่ได้อยู่ที่เครื่อง

"ไม่อยากให้เหงาน่ะครับ มองมาจะได้เห็นกันเรื่อย" ^_^

ความห่วงใย และ ความใส่ใจ ที่ผมมีให้กับใครคนหนึ่่่ง

ทำให้ชีวิตผมมีมากมายมากขึ้น ขอบคุณนะครับที่มีคุณอยู่บนโลกใบนี้

สุดท้ายแล้วครับ

เรื่องเร่งด่วนที่จะต้องทำในตอนนี้ คือการอ่านหนังสือ เพื่อสอบเรียนต่อโท(อีกแล้ว)

การเริ่มอ่านเป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับผม แต่ยังไงคงต้องพยายามมากขึ้นและมากขึ้น

เดี๋ยวๆ ผมลืม SF Music City กับเพื่อนๆได้ยังไงนะ

ร้านโปรดครับ บรรรยากาศดีมากๆ ไอติม วัฟเฟิล choc อร่อยมากครับ

ถ้าไม่มีที่นี่ ผมก็ไม่รู้จะผ่านช่วงเวลา..ที่รู้สึกแย่ๆของชีวิตไปได้อย่างไร

ขอบคุณครับ ที่โลกนี้มีพวกคุณอยู่

วันนี้ผมตื่นขึ้นมาและยิ้มตั้งแต่เช้าแล้ว

อยากให้มีความสุขกันมากๆนะครับวันนี้

อรุณสวัสดิ์ครับ

คิดถึงทุกคน จริงๆนะ