เมื่อวาน ออกจากที่ทำงาน 6 โมงกว่าๆ บรรยากาศเงียบเหงาชอบกล

ฟ้าเริ่มมืด... ผมเดินกลับบ้าน ด้วยอารมณ์ล่องลอย

เดินไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเดินไปถึง มาบุญครองได้ไง

รู้สึกตัวอีกทีก็เดินมาอยู่ข้างหน้า SF Music City

แอบมองเข้าไปข้างใน ไม่เจอใครเลย แต่อยากกินไอติมก็เลย...

ไปกินไอติม และถือว่าโชคดีมากที่มา...

เพราะได้เจอกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอมาหลายเดือน 2 คนดีใจมากเลยครับ

เจอกันโดยไม่ได้นัดหมาย...

เคยมีหลายคน(เกือบทุกคน)บอกว่าความรู้สึกของผมมันส่งออกมาจนคนรอบข้างรู้สึกได้

ทั้งๆที่ผมแค่นั่งอยู่เฉยๆ คนที่เป็นเพื่อนผมเนี่ย มีเซ้นส์ แรงกันจริงๆ

โทรไปคุยด้วยเฉยๆ ก็ดันรู้ว่าเราไม่สบายใจ

เหมือนเมื่อวาน เข้าไปนั่งนิ่งๆสักพัก เพื่อนก็เข้ามากอด(เพื่อนผู้ชายนะ)

มานั่งคุย มาปลอบ... อืม...พอได้ฟังเรื่องราวของเขา เรื่องของเราเล็กนิดเดียวเอง

เพื่อนผมคนนี้อ่อนโยนมากครับ และมีนิสัยเหมือนผมตรงที่...

ถ้าผมเห็นเพื่อนรู้สึกเศร้า หรือเสียใจ ผมจะเข้าไปกอดแล้วก็ค่อยๆปลอบ

ผมเห็นด้วยจริงๆ ว่าการสัมผัสนั้น ส่งอะไรถึงกันได้มากกว่าคำพูด

แปลกที่พักนี้ ทุกครั้งที่รู้สึกไม่สบายใจ เศร้าหรือเหงา จะได้เจอคนรู้จัก ได้เจอเพื่อน โดยบังเอิญ

นั่งอยู่สักพัก สติสตังค์กลับมาครบ เลยนึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วนต้องทำ 

ใจลอยจริงๆ...

วันนี้ตื่นมาแต่เช้า(ผิดปกติน่าดู)  ช่วงเช้าก็ดูสบายดี พอช่วงบ่ายวุ่นวายมาก 

เพิ่งได้กินข้าวตอนทำบลอกเนี่ยละ 

พอมีเวลาว่าง...ได้อยู่กับตัวเอง ได้คิด ได้ทบทวน บางอย่างก็ทำให้เราได้รู้... 

และเข้าใจอะไรขึ้นมาอีกหน่อย พอได้คุยกับผู้ใหญ่ ก็ยิ่งรู้สึกดีว่าอืม...

ก็มีคนเข้าใจเนอะ... ในสิ่งที่เราคิด สิ่งที่เราเป็น และรู้สึกดีที่ก็เข้าใจตัวเองมากขึ้น

ว่าตัวเองต้องการอะไรในชีวิต...(มาม่า อร่อยจัง) 

พอดีกว่าครับ...