ผมเคยมาเขียนสารภาพไว้ที่บลอก สักพักใหญ่แล้ว ว่า ผมคิดว่าผมหลงรักผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ เรื่องนี้พอมานั่งนึกๆดูวันนี้ผมรู้สึก ขำ ขำ และกลายเป็นเรื่องขำๆไป เรื่องราวมีอยู่ว่า ผมรู้ว่าเธอน่ารัก และออกจะน่ารักมากๆ หลายๆวันเรามีโอกาสได้พูดคุยกัน มีอยู่วันนึงที่ผมกับเธอได้คุยกันนานกว่าทุกครั้ง เธอน่ารักเหมือนทุกวัน แต่พอได้คุยจริงๆ ผมกลับรู้สึกว่า ไม่ใช่

ไม่ใช่...ทั้งๆที่เธอทั้งสวยทั้งน่ารัก

ไม่ใช่...ทั้งๆที่เธอฉลาดและมีเสน่ห์

ไม่ใช่... ผมคิด

เรื่องนี้ทำผมเครียดไปหลายวัน ที่เครียดเพราะผม...ไม่เข้าใจ... ไม่เข้าใจว่า ทำไมผมถึงไม่ชอบเธอ

บางทีความพยายามที่จะรักใครสักคนคงเป็นเรื่องยากผมนึก...

แต่การที่พยายามเลิกรักใครสักคนเป็นเรื่องที่ยากกว่า

หลายๆครั้ง ผมไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเท่าไหร่

บางทีเข้าใจว่าตัวเองรู้สึก แต่เปล่า...ผมไม่ได้คิดอะไรเลย

บางทีคนอื่นคิดว่าผมรู้สึก แต่ก็เปล่า...ผมคิดแล้วมันก็ผ่านไป

บางทีผมรู้สึกว่าหัวผมมันว่างๆ ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอะไร

ผม...เฉยชา... เกินไปหรือเปล่า

จนการแสดงออก...ดูคล้ายๆกับไม่ใส่ใจ...

คนส่วนใหญ่ บอกผมว่า ผมเป็นคนโรแมนติกมาก

แต่วันนี้ผมรู้สึกว่า ความหวาน มันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้

การแสดงออก และการพูดคุย บางครั้งดูเหมือนมันกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก

ผมกลายเป็นคนเจ้าอารมณ์

(ในความหมายของผมแปลว่า มนุษย์ที่มีอารมณ์หลากหลาย)

อะไรๆก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ ขึ้นอยู่กับบริบทรอบข้าง

สิ่งที่เป็น กับสิ่งที่เราคิดว่าเราเป็นเราจะรู้ได้ยังไง?

ว่าสิ่งไหนคือ สิ่งที่เราเป็น และอะไร คือสิ่งที่เราคิดว่าเราเป็น

เขียนเองงงเอง แต่ใครช่วบอกผมที ว่า 2 เรื่องนี้ เหมือนหรือต่างกันอย่างไร